TÜRK HALK ŞİİRİNİN GENEL ÖZELLİKLERİ

  1. İslamiyet Öncesi Türk Edebiyatı’nın devamı niteliğindedir.
  2. Sade Türkçe ve halkın konuşma diliyle oluşturulmuştur.
  3. Halk değişlerine, atasözlerine, deyimlere yer verilmiştir.
  4. Doğaçlamadır.
  5. Sözlü bir edebiyattır. Okuma-yazma bilen bazı kişiler cönk adı verilen defterlere yazmışlardır.
  6. Dilden dile, nesilden nesle aktarılarak gelişmiştir.
  7. Ölçü, milli ölçümüz olan hece ölçüsüdür. Ancak bazı şairler aruz da kullanmışlardır.
  8. Nazım birimi genellikle dörtlüktür.
  9. Halkın yaşayışını, hayat felsefesini, özlemlerini, isteklerini, acılarını anlatır.
  10. Şairler halktan kişilerdir. Çok azı eğitim görmüştür.
  1. Şiirler bağlama eşliğinde söylenir.
  2. Şairlere saz şairi, âşık veya ozan adı verilir.
  3. Şiirlerin özel bir başlığı yoktur.
  4. Daha çok yarım kafiye ve redif kullanılarak ahenk sağlanmıştır.
  5. Halk şiiri gözleme dayanır.
  6. Şiirlerde anlatılanlar somuttur.
  7. Kalıplaşmış söz ve mazmunlar az kullanılmıştır.
  8. Biçimde ve anlatımda kusursuzluk aranmamıştır. Biçimden ziyade içerik önemlidir.
  9. Koşma, semai, varsağı, ilahi, mani, türkü, nefes gibi nazım şekil ve türleri vardır.
  10. İşlediği konu ve nazım şekillerine göre üç dalda gelişmiştir: Dini-Tasavvufi Halk Edebiyatı, Aşık Tarzı Halk Edebiyatı ve Anonim Halk Edebiyatı.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir